Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΥΤΥΧΙΑ -ΔΥΣΤΥΧΙΑ








          Έτσι   φαντάζομαι  ότι   πρέπει   να είναι στην πραγματικότητα ένας δυστυχισμένος γάμος. 'Ενα ατελείωτο τοπίο   αργών   γευμάτων   που   δε   θέλεις να τρώτε  μαζί ,   ένας  τόπος   όπου  η  κουβέντα   είναι   μια    εξαντλητική αγγαρεία , μια  μορφή  διανοητικού  μόχθου.



    Οι πληγωμένοι άνθρωποι προστατεύουν πάντα τους μύχιους πληγωμένους εαυτούς τους.


 Αποτέλεσμα εικόνας για τον καιρο των μουσωνων
 

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

ΟΙ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ, ΕΥΑ ΟΜΗΡΟΛΗ

         Η νιότη δεν είναι ηλικία , ούτε εποχή . Είναι δύναμη.



        Δική μου είναι μόνο μια γωνιά σ'αυτή τη γη, μια καλή σκέψη κι ένα χαμόγελο.



         Είχα αλλάξει , είχα γίνει καλύτερη,  αλλά σε έναν ίδιο κι απαράλλαχτο κόσμο...




     Τους εαυτούς μας δεν τους βλέπουμε ποτέ έτοιμους για την κρίση κανενός, ούτε καν τη δική μας. Μόνο τον υπόλοιπο κόσμο ξέρουμε να κρίνουμε -κι αυτό το κάνουμε τόσο άδικα ,που να πάρει η ευχή!


   Αφού ζούμε, είμαστε δεσμευμένοι να αλλάζουμε ,γιατί η στάση δε μας είναι επιτρεπτή . Όταν σταματάμε , πεθαίνουμε  κι η φθορά  τότε  γίνεται  η μόνη μοίρα μας.


  Ο χωρισμός είναι πάντα  ίδιος. Μια βουβή ηλίθια σκηνή που ποτέ δεν αποδόθηκε σωστά. Μια σκηνή βαθιάς βίας, βιασμού της ίδιας της επιθυμίας μας.


   Όταν οι άνθρωποι μεγαλώνουν, αρχίζουν και φοβούνται το μέλλον με τη σιγουριά ότι τώρα πια το μόνο που μπορεί να τους φέρει είναι αρρώστιες και θανάτους . Τότε στρέφουν τα μάτια τους με πανικό προς το παρελθόν  ζητώντας να αποδείξουν ότι ήταν καλύτερο, ότι εκείνοι έζησαν καλύτερα, ενώ, στ'αλήθεια , είναι κοινό μυστικό ότι δεν έζησαν καθόλου.


    Λοιπόν ,κατά βάθος ,όλοι είμαστε ίδιοι. Βλέπουμε όλοι το ίδιο θέατρο , αλλά καθόμαστε σε  διαφορετικές θέσεις.


   Η γνήσια σοφία είναι εκείνη που μας βοηθά να κρύβουμε τη σοφία μας.


   Η μοναξιά συνοδεύει ακλόνητα την κάθε μοναδικότητα.

  Οι εμπειρίες γίνονται μάθηση ,αφού πρώτα γίνουν παρελθόν.



 Το μέλλον γεννιέται κάθε στιγμή , για να μας απελευθερώσει από το παρελθόν.

Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

  




 
    Η επικοινωνία μεταξύ των μελών μιας οικογένειας δεν είναι πάντα δυνατή. Πολλές οικογένειες αντιμετωπίζουν προβλήματα εξαιτίας της δυσλειτουργίας στο επίπεδο της επικοινωνίας μεταξύ των μελών τους. Τα παιδιά αναπτύσσονται μέσα σε ομάδες ισχυρής επιρροής, με κυρίαρχη αυτή της οικογένειας. Το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν τα νεαρά άτομα επηρεάζει και συμβάλλει άμεσα και ουσιαστικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους. Κύριος στόχος κάθε οικογένειας θα έπρεπε να είναι η ελευθερία έκφρασης κάθε μέλους της, καθώς και η κατανόηση και η αποδοχή του άλλου. Η οικογένεια δεν πρέπει να είναι ένα «εργαστήρι» παραγωγής αντιτύπων της κυρίαρχης προσωπικότητας ενός μέλους της. Όταν η επικοινωνία μεταξύ των μελών μιας οικογένειας εξαντλείται στον «αγώνα» των γονιών για την επιβολή των απόψεών τους και της εξουσίας τους, τότε είναι βέβαιο ότι τα παιδιά αυτής της οικογένειας θα καταπιεστούν, θα κακοποιηθούν συναισθηματικά και νοητικά, και θα στερηθούν τη δυνατότητα να διαμορφωθούν μέσα από τις εμπειρίες τους. Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε οικογένειες που οι γονείς θεωρούν τους εαυτούς τους αλάθητους, έχουν πολλές πιθανότητες να εμφανίσουν στο μέλλον ψυχολογικά προβλήματα.


Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

ΛΟΓΙΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ



Αγαπητά μου Παιδιά,
ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ που δεν τιθασεύεται, αυτό είναι η αέναη κίνηση του χρόνου. Το σήμερα γίνεται χθες εν ριπή οφθαλμού, και το αύριο σήμερα και χθες. Κι εμείς παρασυρόμεθα προς το τέρμα της πορείας μας, εκόντες άκοντες, παρακολουθούντες τα γεγονότα που περνούν από μπροστά μας, χωρίς αναστρέψιμη ελπίδα.
Αυτή είναι η μοίρα των θνητών. Κι αλλοίμονο σ’ εκείνους που δεν έχουν ακόμη βρη την απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου. Την απάντηση τη δίδει μόνο η χριστιανική πίστη.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΝΝΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Κι εμείς συμπράττουμε σ’ αυτό, άλλοι για το καλό και άλλοι για το κακό. Η ελευθερία μας είναι το κριτήριο της ευθύνης μας. Μακάριοι οι έχοντες προοπτική αιωνιότητας στη ζωή τους. Αλλοιώς είναι σάρκες, έκδοτοι σε πάθη ατιμίας, πρόθυμοι για κάθε τι που ευτελίζει την ύπαρξή μας.
Ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός αν κάθε άνθρωπος θυμόταν την θεία καταγωγή του και ευθυγράμμιζε τη ζωή του με τις αρχές που απορρέουν από αυτή. Δυστυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει.
ΚΑΘΕ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ συμβατική αφετηρία μιας νέας προσπάθειας. Κανείς ασφαλώς δεν θέλει να ζη σ’ ένα κόσμο παρακμής, αντιφάσεων, αλληλοσυγκρουομένων συμφερόντων, αδικίας και αμοραλισμού.
Η κατάσταση δεν αλλάζει μαγικά και μηχανικά. Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση.
Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών.
ΣΤΑΘΗΤΕ ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ στις επάλξεις σας και μη ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας.
Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του.
Το έχει κατ’ επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ο,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ο,τι κινδυνεύει.
ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΤΟ 2008 – ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Με πατρική αγάπη και ευχές
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
Λίγες ημέρες νωρίτερα ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε σημειώσει μεταξύ άλλων στο Χριστουγεννιάτικο μήνυμά του:
«ΣΑΝ ΕΓΕΡΤΗΡΙΟ ΣΑΛΠΙΣΜΑ ακούεται και πάλι σήμερα η φράση του Αγγέλου. Είναι σαν να καλεί τον άνθρωπο του 21ου αιώνα να ξυπνήσει από τον λήθαργο της χρησιμοθηρικής υλοφροσύνης και την κραιπάλη της πλασματικής αυτάρκειάς του. «Ξύπνα, άνθρωπε του 21ου αιώνα».
Ο Σωτήρας προκαλεί αλλά και προσκαλεί τον καθένα μας να αναθεωρήσει την πορεία του, να ξαναβρεί την ελευθερία του, να ξαναδεί το φάσμα της ζωής του μέσα από το λαμπρό φως της Αλήθειας Του.
«ΞΥΠΝΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ». Τα επιτεύγματά σου σε απεκοίμησαν και νόμισες ότι κατέκτησες τον κόσμο. Ευτέλισες και αυτά τα ιερά και όσια. Τα θεώρησες μύθους και θρύλους που τρέφουν τη φαντασία των μικρών παιδιών, χωρίς αντίκρυσμα στην προσωπική υπαρκτική οντότητά σου.
Κύτταξε όμως γύρω σου. Πόλεμοι αδελφοκτόνοι, πείνα και ασθένειες για τους αδύνατους, καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, διαφθορά, σκάνδαλα, διάσπαση της ενότητος του ανθρώπινου γένους, απουσία αγάπης, κυριαρχία των συμφερόντων.
Ένα τέτοιο κόσμο ετοίμασες για τα παιδιά σου, όπου και αυτή η φύση συστενάζει και διαμαρτύρεται για τις καταχρήσεις σου. Δεν απέλιπαν βέβαια νησίδες ελπίδας. Είναι όμως τραγικά ολίγες, επιδεικτικά ανεπαρκείς»

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ




     Ο τελευταίος αποχαιρετιστήριος λόγος, του μακαριστού Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου έχει ως εξής:

   «Αδελφοί μου αγαπητοί, μη μου επιλάθεσθε όταν υμνείτε τον Κύριον, αλλά μνήσθητέ μου του πόθου και της αγάπης και ικετεύσατε τον Θεόν, ίνα με αναπαύση μετά των δικαίων ο Κύριος».



    Όταν θα διαβάζονται οι γραμμές αυτές εγώ δεν θα ευρίσκομαι πλέον εις αυτήν την ζωήν. Η ελπίς μου είναι ότι θα ευρίσκομαι εις το έλεος του Κυρίου.

   Δεν έχω τίποτε άλλο βέβαιον παρά μόνον την ελπίδα εις τον Κύριον. Δεν μου απομένει τίποτε άλλο παρά μόνον η αίτησις ο Κύριος να δείξει  επιείκεια εις την κρίσιν Του και να με συγχωρέσει.

   Ηγάπησα τον Σωτήρα μου με όσην δύναμιν είχε η ψύχη μου. Εκείνος που ετάζει καρδίας και νεφρούς το γνωρίζει. Πολλές φορές ο Σατανάς με έσπρωξε να κάμω πράξεις και σχέδια και να λάβω αποφάσεις που φοβούμαι ότι επίκραναν τον Κύριόν μου, τον πολυεύσπλαγχον, ο οποίος πολλά τάλαντα μου ενεπιστεύθη.

  Τάχα εμιμήθην τον τα πέντε τάλαντα λαβόντα; Τάχα ηργάσθην δια την δόξαν Του η μήπως επεδίωξα την ιδικήν μου δόξα και προβολή;

  Αυτό δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω και φεύγω από τον κόσμον φοβούμενος ότι δεν εκατόρθωσα να διακρίνω πάντοτε την διαφοράν.

  Εργάσθηκα επάνω εις το καθήκον μου με όσην δύναμιν είχα και με την βοήθεια του Θεού πολλά εκατόρθωσα. Όμως όσες φορές εσημείωνα επιτυχίες, ησθανόμην μεγάλην ψυχικήν ικανοποίησιν.

  Τάχα οι κόποι μου να είχον αυτόν τον σκοπόν; Και να επραγματοποιήθη λοιπόν εκείνο που είπε ο Κύριος μου, δι΄ όσους ικανοποιούνται για μιαν καλήν πράξιν των, ότι ως εκ τούτου απέχουσι του μισθού αυτών;

  Το μόνον που με παρηγορεί και με φωτίζει είναι ότι το έλεος και η αγάπη του Θεού είναι απείρως μεγαλυτέρα πάσης αμαρτίας, και η προσευχή είναι η οδός της σωτηρίας και της αληθούς χαράς.

  Γι΄ αυτό και σας ικετεύω με όσην δύναμιν έχει πλέον η φωνή μου, αδελφοί μου και τέκνα μου, μη με λησμονήτε εις τας προσευχάς σας. Κάμετε και δι΄ εμένα ένα Σταυρόν από την καρδιά σας. Ανάψατε ένα κεράκι για την ψυχή μου.

  Εις τον βίον μου, αφεύκτως πολλούς αδελφούς μου επίκρανα, είτε δικαίως είτε αδίκως – ποίαν σημασίαν έχει η διάκρισις αυτή; Η Διοίκησις καθίσταται εις εκείνον που βαρύνεται με την ευθύνην ασκήσεώς της, πολλάκις ως δήγμα φοβερόν. Τέκνα μου, η σφραγίδα της Διοικήσεως έχει αγκάθια πολλά.

  Γονατίζω εμπρός εις όσους ηδίκησα – εκουσίως η ακουσίως – και τους ικετεύω να με συγχωρήσουν από τα βάθη της καρδίας των, δια να εύρη έλεος και ανάπαυσιν η ψυχή μου ενώπιον του Δικαίου Κριτού.

  Από τα βάθη της ψυχής μου συγχωρώ όλους όσους τυχόν με ηδίκησαν. Αυτή είναι η ζωή των ανθρώπων – πόθοι, όνειρα και επιδιώξεις, προσπάθειαι και τόσαι άλλαι φροντίδες δια την επίγειον ζωήν, που δεν μας αφήνουν να κατανωήσουμεν εις βάθος, ότι είμεθα περαστικοί διαβάτες εις τον κόσμον τον επίγειον.

   Καθώς είπεν ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, «όναρ έσμεν ούχ΄ ιστάμενον, φύσημα τι μη κρατούμενον, πτήσις ορνέου παρερχομένου, ναύς επί θαλάττης ίχνος ουκ έχουσα».

  Πριν κλείσω τα μάτια μου, όσον έχω ακόμη πλήρεις τας αισθήσεις μου, εις όλους αφήνω την ευχή μου από τα βάθη της καρδιάς μου.

   Και εις εκείνους που ως Μητροπολίτης Δημητριάδος εποίμανα και εδίδαξα επί 24 ολόκληρα χρόνια, και εις το αγαπητό μου ποίμνιο των Αθηνών που επί 10 έτη εποίμανα, και προς όλους τους Έλληνας, εντός και εκτός των συνόρων της Ελλάδος.

  Ιδικός σας πατέρας ήμουν τέκνα μου αγαπητά, και με καθοδηγούσεν η πίστις ότι έχω την ευθύνην σας. Προς σας, λοιπόν, απευθύνω τας τελευταίας μου ευχάς.

   Το γνωρίζετε ότι σας έδωσα όλην μου την αγάπην. Εδίψησεν η ψυχή μου την σωτηρίαν σας. Η βαθυτάτη πίστις μου ότι προσεύχομαι εις Κύριον για σας, υπήρξεν η μόνη πηγή από την οποία αντλούσα τας δυνάμεις μου.

   Ήθελα με όσην δύναμιν είχε η πτωχή μου ψυχή, να γλυκάνω τους πόνους σας, να τονώσω το φρόνημά σας, να σας πείσω, ότι μόνον αν βάλετε ρυθμιστήν των παλμών της καρδιάς σας το άγιον του Θεού θέλημα, μόνον τότε δεν θα σβήση από τα χείλη σας το χαμόγελο της πραγματικής χαράς, όσης είναι δυνατόν να ευρεθή εις αυτόν τον κόσμον.

  Μην ζητήσετε αλλού την ευτυχίαν σας, διότι άδικα θα κοπιάσετε, και δεν θα την συναντήσετε. Μη λησμονήτε ποτέ τα λόγια του Κυρίου: «Ζητήτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσονται υμίν».

   Φωτίζετε πάντοτε τις σκέψεις σας και τον δρόμον της ζωής σας με τον άγιον θέλημα του Θεού. Αυτό θα θερμάνη και τις καρδιές σας για να είναι πάντοτε γεμάτες με την αγάπη προς τον Θεόν και τους αδελφούς σας συνανθρώπους, αλλά θα σας δίνη και την γλυκυτάτην δύναμιν να αισθάνεσθε τους πόνους των άλλων σαν ιδικούς σας πόνους και την χαράν των σαν ιδικήν σας χαράν.

  Με αυτόν τον τρόπον θα ευρεθήτε μέσα εις το σχέδιον της σωτηρίας. Τότε τα ονόματά σας θα γραφούν εις τα αιώνια βιβλία των ουρανών. Ετσι μόνον και όση χαρά, αληθινή χαρά, θα ημπορή να υπάρχη εις τον κόσμον αυτόν, θα πλημμυρίζη τις καρδιές σας.

  Ο ίδιος ο Κύριος μας το εβεβαίωσεν, όταν οι 70 μαθηταί Του επέστρεψαν ματά χαράς μεγάλης λέγοντες: «Κύριε και τα δαιμόνια υποτάσσονται υμίν εν τω ονόματι σου».

   Και εκείνος τους επληροφόρησεν με τα παρήγορα αυτά λόγια του. «Εν τούτω μη χαίρετε, ότι τα δαιμόνια υποτάσσονται υμίν, χαίρετε δε, ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις Ουρανοίς».

  Ποίος λοιπόν ημπορεί να αμφιβάλλη περί τούτου; Και κάτι ακόμη περισσότερον. Εις όλους έδωκε την εξουσίαν του πατείν επάνω όφεων και σκορπίων και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού, χωρίς κανείς από αυτούς να ημπορέση να φράξη τον δρόμον των.

  Σεις ξέρετε πόσους ανθρώπους ο Σατανάς ευρίσκει και χρησιμοποιεί ως όργανα του δια να φράξουν τον δρόμο της Σωτηρίας εκείνων που θέλουν να σωθούν. Διαστρέφει τις σκέψεις των, πορώνει τις καρδίες των και τυφλώνει το φως των, ώστε να μη βλέπουν το καλόν και να μεταχειρίζωνται και τα άδικα και τα πιο σκληρά απάνθρωπα μέσα για να σταθούν εμπόδιον εις τον δρόμο της Σωτηρίας.

   Αυτοί όλοι, όσον και εάν ομοιάζουν με φίδια και σκορπιούς, συντρίβονται με την βοήθεια του Θεού. Ο Θεός να μην αξιώση κανένα από Σας, τέκνα μου αγαπητά, να κανταντήση εις αυτό το σημείον.

   Εις όλους σας εύχομαι να σας σκεπάζη πάντοτε η Θείας Χάρις.

   Αγαπητά μου τέκνα και αδελφοί μου, μην απομακρυνθήτε από τον δρόμον του Θεού. Αγαπήσατε τον Θεόν και «μηδέν προτιμήσατε της αγάπης Αυτού». Πλημμυρίσατε τις καρδιές σας από Χριστόν και Ελλάδα.

   Τέκνα μου αγαπητά και αδελφοί μου, μη βλέπετε ποτέ την Ελλάδα με αδιαφορίαν η με στεναχωρίαν. Ο Κύριος είναι ο Πατέρας μας, και μας έδωσε την Ελλάδα ως τον οίκον μας. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε παιδιά Του, και ουδείς είναι υπέρτερος του άλλου ένεκα της πατρίδος αυτού.

   Ας μάθουμε να βλέπουμε ως δωρεά του Κυρίου έκαστος την πατρίδα, την παράδοσιν και την γλώσσαν του. Ειδικώς εμείς οι Έλληνες ελάβαμε την κληρονομιάν να είμεθα φορείς και διδάσκαλοι πολιτισμού μεγάλου, τιμωμένου από όλον τον κόσμον.

 Ας ζώμεν λοιπόν κατά τρόπον που δοξάζει τα ιερά μας, τιμά τους προγόνους, διατηρεί την γλώσσαν ως έκφρασιν πνεύματος και όχι απλώς ως μέσου συννενοήσεως.

 Ας έχουμε στην καρδιά μας ευγνωμοσύνην προς όσους προσέφεραν  στην πατρίδα μας. Κυρίως εμείς, οι ακολουθούντες τον Κύριον, ας έχωμεν πάντοτε κατά νούν ότι ο χριστιανός δεν αγιάζεται από το περιβάλον του αλλά το αγιάζει.

  Τέκνα μου, μην κάμετε ποτέ κακόν εις τους συνανθρώπους σας. Σκορπίσατε παντού έργα αγάπης. Όποιος έχει ανάγκη από σας και ημπορείτε να γλυκάνετε τον πόνο του, μην το αρνηθήτε.

  Μην εξετάζετε αν είναι συγγενής η ξένος, γνωστός η άγνωστος, ομοεθνής η αλλοεθνής, ομόδοξος η ετερόδοξος, ομόθρησκος η αλλόθρησκός, φίλος η εχθρός. Όποιος έχει ανάγκη από την αγάπην σας είναι ο πλησίον σας.

  Μην παραλείπετε τα θρησκευτικά σας καθήκοντα. Όσες φορές ευρεθήτε μολυσμένοι με την αμαρτίαν, οποιανδήποτε αμαρτίαν μικράν η μεγάλην, αμέσως να σπεύσετε να εξαγνισθήτε με το μέγα μυστήριον της Θείας και Ιεράς Εξομολογήσεως και να ενωθήτε με τον Θεόν δια της μεταλήψεως των Αχράντων Μυστηρίων.

  Κρατήστε πάντοτε έτοιμην την ψυχήν σας, ώστε οποιανδήποτε στιγμήν ο Κύριος μας σας καλέσει να είσαστε άξιοι της ουρανίου Βασιλείας.

  Ιδιαιτέρως απευθύνομαι αυτήν την στιγμήν προς σας, τους προσφιλείς μου συνεργάτας, από τον πρώτο έως τον τελευταίο, από τον παλαιότερο έως τον νεότερο, από τον μεγαλύτερο έως τον μικρότερο.

   Τέκνα μου αγαπημένα, κληρικοί και λαϊκοί, δεν θα είμαι πλέον κοντά σας. Θα μένη όμως για πάντα μαζί σας η αγάπη μου και η ευχή μου. Μην εγακταλείψετε το άγιον έργον της διαφωτίσεως του λαού, ιδιαιτέρως εσείς αδελφοί μου Αρχιερείς, Ιερείς και Διάκονοι στην Αθήνα, στο Βόλο αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα.

   Όταν θα πηγαίνετε στις Εκκλησίες μας και θα κηρύττετε τον λόγον του Θεού, θα δροσίζεται και η δική μου ψυχή στους ουρανούς. Μη μου στερήσετε αυτήν την δροσιά, Σταθήτε πιστοί συνεργάται, γύρω εις τον διάδοχον μου Αρχιεπίσκοπον, οποίος κι αν είναι, και δώσατέ του τον άπειρον σεβασμόν και την αγάπη σας και την αφοσίωσην σας.

   Θα σας αγαπήση όσον σας ηγάπησα και εγώ και θα στηρίξη μαζί σας την Εκκλησία μας, δια να πραγματοποιήση τους ιερούς σκοπούς της.

   Και τώρα αγαπητά μου τέκνα και φίλοι μου, «ιδού κείμαι εν μέσω πάντων σιγηλός και άφωνος. Το στόμα ήργησεν. Η γλώσσα πέπαυται και τα χείλη κεκόλληνται, αι χείρες συνδέδενται και αι πόδες συμπλέκονται, η μορφή ηλλοίωται, οι οφθαλμοί εσβέσθησαν και ου κατανούσι τους θρηνούντας, η ακοή ου παραδέχεται των λυπουμένων τον ολοφυρμόν, η ρις ουκ οσφραίνεται του θυμιάματος την ευωδίαν, η δε αληθινή αγάπη ουδέποτε νεκρούται, δι ο ικετεύω πάντας τους γνωστούς και προσφιλείς μου μνείαν ποιείσθε μου εν ημέραις κρίσεως, ίνα εύρω έλεος επί του βήματος εκείνου του φοβερού.»

ΜΗ ΜΕ ΛΗΣΜΟΝΗΤΕ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΣΑΣ.»

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

ΠΜΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ




  ''  Αποστολή του πνευματικού ανθρώπου είναι να φωνάζει στην έρημο. Ίσως κάποιος ακούσει.''

      Νίκος Καζαντζάκης.


  


    Ο ρόλος του πνευματικού ανθρώπου είναι να δείχνει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός, όταν είναι γυμνός, κι όχι να περιγράφει εκστατικά τα ανύπαρκτα και φανταστικά ρούχα του.

      Αλμπέρ Καμί  

 Αποτέλεσμα εικόνας για τα ρουχα του βασιλια

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ.....






            



              Η  αγάπη μου για σένα 
          θα σταματήσει όταν ένας 
     κουφός ζωγράφος θα καταφέρει να 
ζωγραφίσει το ήχο που κάνει το τριαντάφυλλο 
πέφτοντας σε κρυστάλλινο 
               πάτωμα....





Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

ΑΝΕΜΟΔΑΡΜΕΝΑ ΥΨΗ, 7/4/2017
















Είμαστε παράξενοι οι άνθρωποι,
από τη  μια μας τρομάζουν τα φαντάσματα
κι από την άλλη δεν αντέχουμε να μη μας κυνηγάνε…

 Τα «Ανεμοδαρμένα ύψη», το μοναδικό έργο της Έμιλυ Μπροντέ, το οποίο έγραψε όταν ήταν μόλις 29 ετών, έναν χρόνο πριν πεθάνει, αποτέλεσε σημείο αναφοράς και έμπνευσης για την Τέχνη, χαρίζοντάς μας ένα από τα πιο εμβληματικά ζευγάρια του παγκόσμιου ρεπερτορίου.

   Ήρωές του τα μέλη δύο οικογενειών, που κατοικούν σε απομονωμένα σπίτια στα χερσοτόπια του Γιόρκσαϊρ και σημαδεύονται από τον ανεκπλήρωτο έρωτα του Χήθκλιφ και της Κάθριν. Έναν έρωτα που οδήγησε στην ολοκληρωτική καταστροφή και των δύο σπιτιών.

 
 
 
 

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΣΟΛΑΚΗΣ , ΟΔΑΣΚΑΛΟΣ



    Ο δάσκαλος διακατέχεται πάντα από την αγωνία της διδασκαλίας, όπως ο καλλιτέχνης έχει την αγωνία της τελευταίας του δημιουργίας ,έστω κι αν την έχει επαναλάβει κατά το παρελθόν και μάλιστα με επιτυχία. Μοίρα ατομική του δασκάλου η διδασκαλία. Δεν έχει, λοιπόν ,καμία ασφάλεια ο δάσκαλος; Όχι, απόλυτη ασφάλεια δεν έχει, όπως δεν έχει απόλυτη ασφάλεια ο πολεμιστής την ώρα της μάχης ή και ο καλλιτέχνης την ώρα της δημιουργίας. Και τούτο διότι δεν υπάρχει σταθερό στη διδασκαλία. Υπάρχει μεταβαλλόμενο γίγνεσθαι ,όπου η κάθε στιγμή μπορεί να προκύψει διαφορετική απ΄την άλλη, οι νέες καταστάσεις δημιουργίας υπαγορεύουν νέες απρόβλεπτες συμπεριφορές δασκάλου και μαθητών.

  Δεν γίνεται  κανείς δάσκαλος απομνημονεύοντας θεωρίες περί διδασκαλίας .Όπως δεν γίνεται χειρουργός αποστηθίζοντας θεωρίες περί χειρουργικής. Ο χειρουργός γίνεται στο νοσοκομείο με τη χειρουργική πρακτική .Κι ο δάσκαλος στο σχολείο με τη διδακτική πρακτική. Οι μεθοδολογικές και διδακτικολογικές και παιδολογικές θεωρίες στρέφονται γύρω από τη διδασκαλία. Δάσκαλο σε κάνει η διδακτική πράξη, φτάνει να τη θελήσεις και να της δοθείς ψυχή τε και σώματι .Αν δεν της παραδοθείς άνευ όρων , δάσκαλος δε γίνεσαι, κι ας διδάσκεις εκατό χρόνια.

 Αποτέλεσμα εικόνας για χρίστος τσολάκης βιογραφικό

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

ΕΥΤΥΧΙΑ




          ''Η ευτυχία είναι τόσο σπάνια στον κόσμο γιατί οι ιδιεολόγοι 
     την τοποθετούν και την αναζητούν ψηλά ,  οι υλιστές πολύ χαμηλά.
            Κι αυτή βρίσκεται πλάι τους, ίσια στο  ύψος  με το μπόι τους.
Δεν είναι κόρη τ'ουρανού ούτε της γης,κόρη του ανθρώπου είναι''
Κομφούκιος





    Το σημαντικό και σοφό είναι να ζεις ξέροντας κάθε στιγμή πόσο φευγαλέα είναι τα πάντα ,πόσο '' η γενιά των ανθρώπων
είναι σαν τα φύλλα που τα παίρνει ο άνεμος''(Όμηρος) και ,για τούτο, να γεύεσαι και να πράττεις τα πιο ουσιαστικά και τα πιο γόνιμα για σένα και τους άλλους, αυτά που δίνουν νόημα και υπόσταση στη ζωή -σκιά. Στο ερώτημα ''ποιο είναι το κέρδος του ανθρώπου που μοχθεί αδιάκοπα κάτω από τον ήλιο;'' αποκρίνεται ,άλλωστε ,ο ίδιος ο Εκκλησιαστής( Ένα από τα βιβλία του κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης) : ''Οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι μόνο όταν απολαμβάνουν τη ζωή τους πράττοντας το καλό''...."Καλύτερο δεν έχει ο άνθρωπος παρά να νιώθει χαρά γι' αυτό που κάνει''. Με ένα λόγο ''το ευ ζειν και το ευ πράττειν  των Ελλήνων. Η μόνη μη ματαιότητα της ματαιότητάς μας.

Μάριος Πλωρίτης

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

ΠΡΟΣΕΧΕ ΝΕΕ.....



  Ο πιο  σίγουρος τρόπος για να καταστρέψεις έναν νέο  είναι να τον διδάξεις να εκτιμάει περισσότερο εκείνους  που σκέφτονται σαν αυτόν από εκείνους που σκέφτονται  διαφορετικά απ' αυτόν.
         Νίτσε


   Πάντα σχεδόν οι κατεργαρέοι οδηγούν τους φανατισμένους και τους βάζουν το μαχαίρι στο χέρι...Τους μεταχειρίζονται σαν κοπάδι που πουλάνε το μαλλί και το κρέας του.

        Βολταίρος

   
   Το να προσχωρείς σε   μια οποιαδήποτε  παράταξη δε διαφέρει από το να της δίνεις προκαταβολικά συγχωροχάρτι για οτιδήποτε κάνει , να προσυπογράφεις  εν λευκώ   κάθε  της  ενέργεια , να συμμερίζεσαι κάθε ατασθαλία ,ν 'απεμπολείς  την  κρίση σου   καθώς και  το δικαίωμα -όχι μόνο το χρέος- της προσωπικής  σου  ευθύνης. 

   Α.Τερζάκης

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ Η ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΑ ''ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ'' ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ







«…Παίζοντας έκαμαν όλη αυτή τη δουλειά και τα κατάφεραν! Καθένας εργάστηκε για τον εαυτό του, αλλά και για όλους. Όλοι πάλι δούλεψαν για τον έναν. Έτσι έκαμαν αυτό που λέμε κοινότητα και έγιναν παράδειγμα για πολλές άλλες…»

   Τα ψηλά βουνά, το πρώτο αναγνωστικό, που γράφτηκε στην εν χρήσει γλώσσα των Νεοελλήνων, τη δημοτική, με τις ολοζώντανες περιγραφές του και το λεπτό του χιούμορ, προοριζόταν για την εκπαίδευση των νεότερων γενεών.
   Ο Ρουμελιώτης ποιητής μας μιλά για μια συντροφιά παιδιών της τελευταίας τάξης του ελληνικού σχολείου που, με την προτροπή του δασκάλου τους και την άδεια των γονιών τους, περνάνε το καλοκαίρι στα ψηλά βουνά της Ευρυτανίας. Μέσα από τα βιώματα και τις εμπειρίες τους μαθαίνουν για τη φύση και το περιβάλλον, την χαμένη ελληνικότητα και παράδοση, μα, πάνω από όλα ,για την επιβίωση και την συμμετοχή σε μια ομάδα. Καταφέρνουν έτσι να φτιάξουν μια κοινότητα που αποδεικνύεται ανώτερη από πολλές κοινότητες των μεγάλων.
   Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα έργα της νεοελληνικής λογοτεχνικής μας παράδοσης, που κρύβει στις σελίδες του την απελευθερωμένη νοσταλγία των παιδιών και μνήμες της ανοιχτής φύσης απ’ όπου προέρχεται. Τα ψηλά βουνά άφησαν να φανεί το πνεύμα του παιδαγωγού Παπαντωνίου, που μας κληροδότησε ένα έργο ουσιαστικό, ένα αξεπέραστο κατόρθωμα για την πενιχρή ιστορία της παιδαγωγικής μας λογοτεχνίας και συγχρόνως μια σπάνια νότα δροσιάς και ψυχικής ευφορίας για το ελληνικό σχολείο.
   Η αγάπη των παιδιών απέναντι στο έργο, ως τις μέρες μας, αποδεικνύει τη διαχρονική αυθεντικότητα του αλλά και την επίδραση που αυτό άσκησε σε πολλές γενιές ελληνόπουλων.
Μια παράσταση για παιδιά από 3 έως 103 ετών.












 

papantoniou





Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

ΜΙΑ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΧΩΡΑ

    Όπως είθισται ,κατά το τέλος της τουριστικής περιόδου θα πληροφορηθούμε τον ακριβή αριθμό των επισκεπτών μας, καθώς και το συνάλλαγμα που εισέρρευσε.
   Τα άλλα δεν τα πληροφορούμαστε σχεδόν ποτέ. Τον εκχυδαϊσμό  του τοπίου και της ανθρώπινης ψυχής ,που ως επιδημία προσβάλλει το ένα μετά το άλλο τα τουριστικά θέρετρα. Δεν πληροφορούμαστε ποτέ για την αύξουσα ταυτότητα των τουριστών σε κοινωνική ή μορφωτική υποανάπτυξη ,μήτε για την εκμετάλλευση του τουρισμού από ''επαγγελματίες'' του εξωτερικού. Δε θα μάθουμε ,ούτε φέτος, για τους πόσους τόνους τσιμέντο απαίτησε η  καταστροφή ενός ακόμα μαγευτικού όρμου , για το πόσες υπήρξαν οι προσβολές στην ιστορία μας και την αισθητική μας, για το αν και ποιος είχε το δικαίωμα να εκχωρήσει στην τουριστική ευτέλεια  τόπους με παράδοση και περηφάνια αιώνων . Δεν καταγράφεται ,ούτε μια φορά, η πίκρα των ανθρώπων  που αισθάνονται ότι εκείνοι είναι  οι ξένοι στον τόπο τους, των χωριών που ερημώνονται από το εύκολο κέρδος, το εύκολο κέρδος που δε φαίνεται εντούτοις  να ορθοποδεί τη χώρα.
    Αυτό το άλλο δε θα το πληροφορηθούμε ποτέ. Ότι δηλαδή ένα έθνος που θυσιάζει άμετρα τη φύση και τις μυστικές φωνές του χάριν ενός συναλλάγματος ,συχνά υποθετικού,δεν γίνεται αναγκαστικά ευτυχέστερο.
           Γιώργος Γραμματικάκης ,''Μια τουριστική χώρα'',εφημ. Το βήμα, 1994

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ ,ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ



          Εγώ είμαι ο γκρεμιστής
          γιατί είμαι εγώ κι ο χτίστης,
          ο ακριβογιός της άρνησης
          ο ζηλωτής της πίστης.


             

   Το βασικό πρόβλημα της κοινωνίας σήμερα είναι ότι οι ανόητοι είναι απόλυτα βέβαιοι κι οι γνωστικοί γεμάτοι αμφιβολίες.
         Μπέρτραντ Ράσελ, Βρετανός φιλόσοφος.

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

ΑΝΘΡΩΠΙΑ -ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑ



  Σήμερα γνωρίζουμε ότι η επιστήμη μπορεί να οδηγήσει στην απανθρωπιά, η γνώση να βοηθήσει την καταπίεση, η τέχνη να συμβάλει στην μαζική εξόντωση, η ευημερία να θρέψει τον εγωισμό, να καταργήσει την αλληλεγγύη, η εκπαίδευση να αυξήσει την ανισότητα , η δημοκρατία να εκφυλιστεί σε δημαγωγία και λαϊκισμό κ.ο.κ
  Ταξιδεύουμε προς το μέλλον εξοπλισμένοι με ατελείς χάρτες που σχεδιάστηκαν στο παρελθόν. Το μέλλον δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ελπίδα. Την ελπίδα που συνδέεται με την κριτική σκέψη, με την πάλη των ανθρώπων για αυτονομία και απελευθέρωση, με τον αγώνα ενάντια στην εξουσία του χρήματος και της δύναμης, με  τη θέληση των ατόμων να ζήσουν ως ελεύθερα υποκείμενα. Κι αν ακόμη δεν μπορούμε να ξέρουμε αυτό που θα είναι η ανθρωπότητα του   αύριο, γνωρίζουμε όμως την απανθρωπιά του σήμερα που πρέπει να καταπολεμηθεί.

                     
Θανάσης Γιαλκέτσης(συντάκτης -αρθρογράφος).

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΠΑΛΑΤΙΑ...


 
Ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο
Οι πικραμένες καρδιές το ξέρουνε μόνο


Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια
Ο βοριάς θα στα κάνει συντρίμμια, κομμάτια

Στη ζωή ξεκινάμε με όνειρα χίλια
Τα γκρεμίζει ο πόνος, η φτώχεια κι η ζήλεια

Είναι κακό στην άμμο...

Πικραμένοι κι οι δυο κλαίμε τη συμφορά μας
Τη χαμένη αγάπη, την πρώτη χαρά μας

Είναι κακό στην άμμο...
 
 
 
Στίχοι:   Ελένη Νταϊνά