Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Ο ΘΕΟΣ.



            Τα χέρια πρέπει πάντα να δουλεύουν,για να μη γίνεται η γλώσσα αλαζονική βασίλισσα. Γλώσσα ίσον νους. Ο νους μονάχος του είναι ο ίδιος ο διάβολος!


            Θεός είναι ο άλλος άνθρωπος, ο κάθε άλλος. Αν δεν του απλώσεις το χέρι,έρχεται και σε βρίσκει ο διάβολος.


      Κόλαση είναι δύο άνθρωποι που κάθονται πλάτη με πλάτη και ποτέ δε βλέπουν ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Ο κάθε άλλος είναι ο Θεός.


 





                










                                      Στις σχέσεις σου με το Θεό πρέπει να γίνεις πιο έξυπνος απ' ό,τι είσαι . Ο Θεός είναι  ένα γρανάζι που διαρκώς  αυξάνει  τις στροφές του και ,αν θέλεις να έχεις επαφή μαζί του, θα πρέπει να αντέχεις στην επιτάχυνση. Απ' τα μεγαλύτερα εμπόδια  για την παρουσία του Θεού  στη ζωή ενός αγωνιζόμενου είναι η χαζομάρα και η ανοησία..Η χαζομάρα είναι βαρύ και πυκνό σύννεφο που εμποδίζει να φτάσουν στην καρδιά οι  ακτίνες που αέναα εκπέμπει ο ανέσπερος Ήλιος. Είναι σιδηρούν παραπέτασμα που αναστέλλει τόσο αποτελεσματικά τα κύματα της αύρας του Αγίου Πνεύματος ,ώστε ανήκει στις μεγάλες αμαρτίες .Η βλακεία σε οδηγεί με την ίδια βεβαιότητα στην κόλαση, όπως και η αμαρτία .Με την τραγική διαπίστωση ότι κόβεται πιο εύκολα η αμαρτία παρά η βλακεία.
                                                  Μοναχός Μιχαήλ

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΔΗΜΟΥ ΒΟΛΒΗΣ ,ΕΞΑΙΣΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.

video
:                        




                          Σταύρος Καραμάνης και η χορωδία !


   
      Το Εντερλέζι είναι ένα δημοφιλές παραδοσιακό λαϊκό τραγούδι της μειονότητας των Ρομά στα Βαλκάνια.
     Το τραγούδι πήρε το όνομά του από το Εντερλέζι, μια γιορτή για την άνοιξη, ξεχωριστής σημασίας για τους τσιγγάνους Ρομά στα Βαλκάνια (και σε άλλα μέρη του κόσμου). Αυτή η γιορτή γιορτάζει την επιστροφή της άνοιξης. Ederlezi είναι το όνομα τσιγγάνων για τη σερβική και βουλγαρική γιορτή του Αγίου Γεωργίου που γιορτάζεται στις 6 Μαΐου (αφού στις περισσότερες σλαβικές χώρες εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το παλαιό ημερολόγιο ή, με το νέο ημερολόγιο, στις 23 Απριλίου). Οι διάφορες βαλκανικές λέξεις (Herdeljez, Erdelezi) είναι παραλλαγές της τουρκικής Hıdırellez, γιορτή που σηματοδοτεί την αρχή της άνοιξης, η οποία εμφανίζεται περίπου 40 ημέρες μετά την εαρινή ισημερία.

    Το τραγούδι έγινε διάσημο όταν χρησιμοποιήθηκε στην ταινία Ο καιρός των Τσιγγάνων, του Εμίρ Κουστουρίτσα, με την εκδοχή του Γκόραν Μπρέγκοβιτς (με τον τίτλο Ederlezi (Scena Djurdjevdana Na Rijeci)). 

     Το τραγούδι κυκλοφόρησε και με ελληνικούς στίχους, με τίτλο "Του Αϊ Γιώργη", από τον Μπρέγκοβιτς και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη[2] το 1991. Τους ελληνικούς στίχους έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου.


Στίχοι

Στη γλώσσα των Ρομά Μετάφραση
Sa me amala oro khelena Oro khelena, dive kerena
Sa o Roma daje
Sa o Roma babo babo
Sa o Roma o daje
Sa o Roma babo babo
Ederlezi, Ederlezi
Sa o Roma daje

Sa o Roma babo, e bakren chinen
A me, chorro, dural beshava
Romano dive, amaro dive
Amaro dive, Ederlezi

E devado babo, amenge bakro
Sa o Roma babo, e bakren chinen
Sa o Roma babo babo
Sa o Roma o daje
Sa o Roma babo babo
Ederlezi, Ederlezi
Sa o Roma daje

Όλοι οι φίλοι μου χορεύουν το "όρο"=χορός Χορεύουν το oro, γιορτάζουν τη μέρα
Όλοι οι Ρομά, μαμά
Όλοι οι Ρομά, μπαμπά, μπαμπά
Όλοι οι Ρομά, ω μαμά
Όλοι οι Ρομά, μπαμπά, μπαμπά
Εντερλέζι, Εντερλέζι
Όλοι οι Ρομά, μαμά

Όλοι οι Ρομά, μπαμπά, αρνιά σφαγή
Αλλά εγώ ο φτωχός κάθομαι χώρια
Μια ημέρα των Ρομά, η ημέρα μας
Η μέρα μας, Ederlezi

Δίνουν, μπαμπά, ένα αρνί για εμάς
Όλοι οι Ρομά, μπαμπά, αρνιά για σφαγή
Όλοι οι Ρομά, μπαμπά, μπαμπά
Όλοι οι Ρομά, ω μαμά
Όλοι οι Ρομά, μπαμπά, μπαμπά
Εντερλέζι, Εντερλέζι
Όλοι οι Ρομά, μαμά

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

Τι φταίει για την κακοδαιμονία της ελληνικής ζωής; Έχουμε δικούς μας όρους αναπνοής;







                 


Ζητεται γνώμη σας, κύριε λύτη, ντελς νεπιφύλακτη καί δέσμευτη, πάνω σέ ,τι θεωρετε ς τήν πιό κεφαλαιώδη κακοδαιμονία το τόπου. πό τί κυρίως πάσχουμε καί τί πρωτίστως μς λείπει; Ποιά θά νομάζατε «πρώτη μάστιγα» τς νεοελληνικς ζως;
πό τί πάσχουμε κυρίως; Θά σς τό π μέσως: πό μιά μόνιμο, πλήρη, καί κακοήθη συμφωνία μεταξύ το πνεύματος τς κάστοτε γεσίας μας καί το «θους» πού χαρακτηρίζει τόν βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό το λληνικο λαο στό σύνολο του!
! ρχίσαμε!… Μόνιμος, πλήρης καί κακοήθης συμφωνία!…
Βεβαίως! λλ᾿ φστε με νά συνεχίσω. Ατή ασυμφωνία δέν εναι μιά συγκεκριμένη κακοδαιμονία, εναι, μως, μιά ατία πού ξηγε λες τίς κακοδαιμονίες, μικρές καί μεγάλες, το τόπου ατο. πό τήν μέρα πού γινε λλάδα κράτος ως σήμερα, ο πολιτικές πράξεις, θά λεγε κανένας, τι σχεδιάζονται καί κτελονται ρήμην τν ντιλήψεων γιά τή ζωή, καί γενικότερα τν δανικν πού εχε διαμορφώσει λληνισμός μέσα στήν γιή κοινοτική του ργάνωση καί στήν παράδοση τν μεγάλων γώνων γιά τήν άνεξαρτησία του. φωνή  το  Μακρυγιάννη δέν χει χάσει, οτε σήμερα κόμη, τήν πικαιρότητά της. Σημειστε τι δέν βλέπω τό πρόβλημα πό τήν ποκλειστική κοινωνική του πλευρά, οτε κάνω δημοκοπία.
Δημοκοπία σφαλς χι. Πολιτική, μως, ναί. Τό ντοπίζετε, δηλαδή, [τό πρόβλημα] κυρίως μέσα στόν χώρο τς πολιτικς – κάνω λάθος; Στό κέντρο μάλιστα το δικο της χώρου. κε μς πάει τό πρόβλημα πού θέσατε, τν σχέσεων μεταξύ λαο καί γεσίας.
Μά ναί. Γιατί εναι βασικό. Εναι πρτο… κι ς εμαι ποιητής, γώ πού τό λέω, μακριά πάντα πό τήν «πολιτική». Κοιτάξτε: λαός ατός κατά κανόνα κλέγει τήν γεσία του. Καί μως, ταν ατή ναλάβει τήν εθύνη τς ξουσίας –ετε τήν ριστοκρατία κπροσωπε ετε τήν στική τάξη ετε τό προλεταριάτο–, κατά ναν μυστηριώδη τρόπο ποξενώνεται πό τή βάση πού τήν νέδειξε, καί νεργε σάν νά βρισκόταν στό Τέξας στό Οζμπεκιστάν!
Στό Τέξας καί στό Οζμπεκιστάν; Ποιητικές χρες!… μήπως θέλετε νά πετε: «Σάν νά βρισκόταν στή χώρα το κάστοτε ρυθμιστικο ‘‘ξένου παράγοντος’’; Το κάστοτε… ‘‘προστάτου’’ μας;» Μήπως κε κριβς γκειται τό κακό;
Τό επα μέ τρόπο, λλά βλέπω τι τό θέλετε γυμνό. Καί δέν χω ντίρρηση νά τό ξαναπ φανερά, καί πιό ντονα: νας πό τούς κυριότερους παράγοντες τν «παρεκκλίσεων» τς γεσίας πό τό θος το λαο μας, εναι κ το φανος καί κ τν ξω «προστατευτική» κατεύθυνση. ποτέλεσμα καί ατό τς πώλειας το ρματος, τς «παράδοσης». ντιλαμβάνομαι τι στήν ποχή μας λληλεξάρτηση τν θνοτήτων εναι τόση, πού πολιτική δέν μπορε ν᾿ γνοήσει, ς ναν βαθμό, ατό πού θά λέγαμε «γενικότερη σκοπιμότητα». μως, πάρχει τεράστια διαφορά νάμεσα στήν «προσαρμοστική πολιτική» καί στή δουλοπρέπεια! Ατό εναι τό πιό εαίσθητο σημεο το λληνικο λαο, «τό τιμιώτατόν του»! Καί ατό το καταπατον συνεχς, κατά τόν ξοργιστικότερο τρόπο, ο κπρόσωποί του στήν πίσημη διεθν σκηνή!
Κι «πίσημος» ρος τς δουλοπρέπειας ατς, κύριε λύτη; Μήπως εναι ποκριτικότερος π᾿  τό «προσαρμοστική πολιτική»; ξοργιστικότερος;
Δέν μ᾿ νδιαφέρει πίσημος ρος τς δουλοπρέπειας. Μ᾿ νδιαφέρει οσία. Κι κενο πού ξέρω εναι τι μ᾿ ατά καί μ’ ατά φτάσαμε σέ κάτι πού θά μο πιτρέψετε νά νομάσω «ψευδοφάνεια». χουμε, δηλαδή, τήν τάση νά παρουσιαζόμαστε διαρκς διαφορετικοί απ’ ,τι πραγματικά εμαστε. Καί δέν πάρχει σφαλέστερος δρόμος πρός τήν ποτυχία, ετε σάν τομο σταδιοδρομες ετε σάν σύνολο, πό τήν λλειψη τς γνησιότητας. Τό κακό πάει πολύ μακριά. λα τά διοικητικά μας συστήματα, ο κοινωνικοί μας θεσμοί, τά κπαιδευτικά μας προγράμματα, ρχς γενομένης πό τούς Βαυαρούς, πάρθηκαν μέ προχειρότατο τρόπο πό ξω, καί κόπηκαν καί ράφτηκαν πως πως πάνω σ᾿ να σμα μέ λλες διαστάσεις καί λλους ρους ναπνος.
«Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΕΠΕΤΥΧΕ ΩΣ ΓΕΝΟΣ ΑΛΛ᾿ ΑΠΕΤΥΧΕ ΩΣ ΚΡΑΤΟΣ»
στε, λοιπόν, ζηττε «δικούς μας ρους ναπνος»!
Ναί. Καί δέν πρόκειται βέβαια γιά «προγονοπληξία». Τά λέω, λλωστε, ατά γώ πού, σ᾿ ναν τομέα πως δικός μου, κήρυξα μέ φανατισμό τήν νάγκη τς πικοινωνίας μας μέ τό διεθνές πνεμα, καί πού σήμερα μέ μπιστοσύνη ποβλέπω στή διαμόρφωση νός νιαίου εύρωπαϊκο σχήματος, που νά χει τή θέση της λλάδα. Μέ τή διαφορά τι μηχανισμός τς φομοιώσεως τν στοιχείων τς προόδου πρέπει νά λειτουργε σωστά, καί νά βασίζεται σέ μιά γερή καί φυσιολογικά ναπτυγμένη παιδεία. ν σ’ μς, χι μόνον δέν λειτουργε σωστά, λλά δέν πάρχει κν μηχανισμός ατός γιά νά λειτουργήσει! Καί μέ τή διαφορά κόμη τι, κτός πό λάχιστες ξαιρέσεις, γετική μας τάξη, στό κεφάλαιο τς λληνικς παιδείας, χει μαρα μεσάνυχτα! Κοιτάξετε μέ προσοχή τά ντυπα πού εκδίδει δια, πού προτιμ νά διαβάζει, τά διαμερίσματα που κατοικε, τίς διασκεδάσεις πού κάνει, τή στάση της πέναντι στή ζωή. Οτε μιά σταγόνα γνησιότητας! Πς θέλετε, λοιπόν, ν᾿ ναθρέψει σωστά τή νέα γενιά; πό τά πρτα διαβάσματα πού θά κάνει να παιδί ς τά διάφορα στοιχεα πού θά συναντήσει στό καθημερινό του περιβάλλον, καί πού θά διαμορφώσουν τό γοστο του, μιά συνεχής καί άδιάκοπη πλαστογραφία καί τίποτε λλο!
Θά μο πετε: εσαι λογοτέχνης, καλαμαράς, καί βλέπεις τά πράγματα πό τή μεριά πού σέ ποννε. χι, καθόλου! Καί νά μο έπιτρέψετε νά πιμείνω. λα τά λλα κακά πού θά μποροσα νά καταγγείλω – λλειψη οσιαστικς ποκεντρώσεως καί ατοδιοικήσεως, λλειψη προγραμματισμο γιά τήν πλουτοπαραγωγική νάπτυξη τς χώρας, κόμη καί τρόπος μέ τόν ποο σκεται ξωτερική μας πολιτική– εναι ζητήματα βαθύτερης λληνικς παιδείας! πό τήν ποψη τι μόνον αυτή μπορε νά προικίσει ναν γέτη μέ τήν παραίτητη εαισθησία πού χρειάζεται γιά νά νστερνιστε, καί ντιστοίχως νά ποδώσει, τό θος το λαο. Γιατί ατός λαός, πού τήν ννοιά του τήν χουμε παραμορφώσει σέ σημεο νά μήν τήν ναγνωρίζουμε, ατός χει φτιάξει ,τι καλό πάρχει – ν πάρχει κάτι καλό σ᾿ ατόν τόν τόπο! Καί ατός, στίς ρες το κινδύνου, καί στό πεσμα τς συστηματικς ττοπαθείας τν ρχηγν του, αρεται, χάρη σ᾿ ναν όρατο, ελογημένο μηχανισμό, στά ψη πού παιτε τό θαμα!
σο, λοιπόν, καί ν εναι λυπηρό, πρέπει νά τό π: λληνισμός, γιά τήν ρα τουλάχιστον, πέτυχε ς γένος, λλ᾿ πέτυχε ς κράτος! Καί παρακαλ νύχτα μέρα τόν Θεό, καί τό μέλλον, νά μέ διαψεύσουν.
Πρίν κλείσομε, κύριε λύτη, τη συνέντευξη, κάτι πού θίξατε στήν ρχή, τό τς παλαις γιος κοινοτικς ργανώσεως το λαο μας, πού χει χαθε πιά, πς νομίζετε τι θά μποροσε ν’ ναβιώσει; «Αν κατεβάλλετο προσπάθεια», πρός ποιά κατεύθυνση;
Σέ μιάν ναβίωση αθεντική δέν εναι δυνατόν πιά νά λπίζουμε – λίμονο! κατόν τριάντα καί πλέον τη χρησίας εναι ρκετά γιά ν᾿ τροφήσουν κόμη καί ο πιό ζωντανοί θεσμοί. στόσο, πάρχει τρόπος νά πλησιάσουμε, μέ σωφροσύνη καί μελέτη, στή λύση το προβλήματος, καί ατό σαφώς πρός τήν πλευρά τς ατοδιοικήσεως, μέ τήν πιό αστηρή της ννοια.
Δέν εμαι ρμόδιος βέβαια νά σς προτείνω σχέδια. Θά θελα μόνο νά κάνω δύο παρατηρήσεις: μία εναι τι κάθε πόπειρα πρός τήν κατεύθυνση ατή θά πρέπει νά βασιστε στή φυσική καί στορική διαίρεση τς χώρας σέ μεγάλα διαμερίσματα, πού εναι μιά πραγματικότητα δοσμένη, καί χι στή θεωρητική τς γεωοικονομίας, πως κουσα νά ποστηρίζεται πό πολλούς. Θά εναι μεγάλο σφάλμα νά παραγνωριστον ο ψυχολογικοί παράγοντες, πό τούς ποίους πολλές φορές ξαρτται τό μεγαλύτερο μέρος της πιτυχίας. λλη παρατήρηση εναι τι τά μεγάλα ατά διαμερίσματα (μέσα στά λληνικά μέτρα πάντοτε) θά πρέπει νά ποδιαιρεθον σέ πολλές μικρές μονάδες, στενότερες καί πό τήν παρχία, μέ ρχές δικές τους καί μέ τή δυνατότητα γιά κοινοπραξίες, προπάντων σέ ,τι φορ τή γεωργία. Γιατί πρτος ντικειμενικός σκοπός εναι νά λυτρωθε πολίτης πό τό «ταμπού» τς ξουσίας! Καί θά λυτρωθε μόνον ν χει τρόπο νά παρακολουθε πό κοντά πο καί πς ξιοποιονται ο θυσίες του, οκονομικές καί λλες, πού σήμερα καταβροχθίζονται πό να μακρινό καί όρατο Φάντασμα.

* Συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Ρένο Αποστολίδη στην φημερίδα λευθερία στις 15 Ιουνίου του 1958
πό τό βιβλίο δυσσέας λύτης, Σύν τος λλοις, κδόσεις ψιλον, 2011.


Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Ο ΕΡΩΤΑΣ!




                  Πρώτα είχα δει τα μάτια του που μέσα στην ομορφιά τους χανόμουν. Τα γαλάζια μάτια του με τη χρυσαφένια κόρη. Γαλάζια, χλωμά, σαν την τιμιότητα, σαν το πέπλο της Παναγίας,σαν τον ουρανό του Θείου βρέφους ή της Γαλλίας. Και χρυσαφιά σαν τον ήλιο, σαν τον πλούτο, σαν τη σαμπάνια, σαν την καρδιά των λουλουδιών. Εγώ είχα τα μαύρα μάτια της Ισπανίας ή της Αραβίας, σκιερά σαν τις υπόγειες θαλασσινές σπηλιές που τις σκεπάζουν τρυφεροί αφροί και νωχελικά φύκια. Φανταζόμουν πως εκείνος ήταν το φέγγος κι εγώ το σκοτάδι.
         Κι είχα δει, πέρα από τους γαλάζιους και χρυσούς στόχους που ξάνοιγαν το πρόσωπό του,το φρόνιμο,δυνατό κι ακέραιο βλέμμα που μου γεννούσε σεβασμό κι υπακοή κι επέβαλε σοβαρότητα σ'αυτό το απλό παιχνίδι αρσενικού και θηλυκού που σκόπευα να παίζω μαζί του. 


Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2014

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΤΥΧΗΣ




.                ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΚΑΙ Η ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΑ.



                ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΥΟ ΖΩΕΣ. ΜΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ
                ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ.


                ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. ΜΟΝΟ ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΑΤΥΧΙΑ.

                ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ  ΝΑ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΕΥΝΟΗΣΕΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ Η ΤΥΧΗ.ΑΛΛΑ  
                ΑΥΤΟ ΔΕ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΠΛΩΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ.

                ΟΠΟΙΟΣ ΔΕ ΔΟΚΙΜΑΣΤΗΚΕ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΤΥΧΙΑ,ΘΑ
                ΠΕΘΑΝΕΙ ΣΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΚΡΙΣΕ ΠΟΤΕ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ.


               Η ΤΥΧΗ ΕΥΝΟΕΙ ΜΟΝΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΤΗ ΦΛΕΡΤΑΡΕΙ.

               ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ Η ΤΥΧΗ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΤΑΛΕΝΤΟ.ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ
                ΝΑ  ΕΧΕΙΣ ΤΥΧΗ..

               ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ,ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΗΡΩΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΑΠΛΟ
               ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ,Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ
               ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΟΛΗ ΚΙ ΟΛΗ..


               Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΑΛΗΣ ΤΥΧΗΣ ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ  ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗ......
               ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ!
               Η ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ.