Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΗΘΟΠΟΙΟ

Γράμμα σε έναν νέο ηθοποιό
-''Να αγαπάς το σώμα σου, τη στραβή τη μύτη, το πάχος σου, τα μικρά τα μάτια σου, γιατί μόνον έτσι θα φτάσουν όμορφα στη σκηνή, άλλωστε μ' αυτά θα ζήσεις και θ' αποθάνεις. Όσο τα κρύβεις, τόσο τ' ασχημαίνεις. Να αποδέχεσαι τον εαυτό σου, το κορμί σου και όχι κάποιον άλλο από αυτό.
-Να πληροφορείσαι πριν την ανάγνωση για το έργο, το συγγραφέα, την εποχή του και μετά την ανάγνωση να μηδενίζεις τις πληροφορίες σου. Το μυαλό σου στη διάρκεια της παράστασης και στην ανάπτυξη του ρόλου σου πάνω στη σκηνή να λειτουργεί, να φωτίζει και να ελέγχει πίσω στο βάθος του εγκεφάλου σου, σαν ένα μικρό προβολάκι -ποτέ σαν προβολέας- γιατί θα σου στεγνώσει το αποτέλεσμα και θα σε κάψει.
-Είσαι υποχρεωμένος να αγαπήσεις το συνάδελφό σου πάνω στη σκηνή στη διάρκεια της παράστασης, έστω κι αν πολλές φορές δεν το αξίζει, γιατί μόνον έτσι θα καταφέρεις να κερδίσεις το επιθυμητό κομμάτι της σκηνικής σου σχέσης. Δημιούργησε και διαφύλαξε το καλό κλίμα της πρόβας και τη σχέση σου με τους συναδέλφους. Ποτέ μην ξεχνάς πως πέρα από το δικό σου (ΕΓΩ) υπάρχουν κι άλλοι. Η δουλειά του ηθοποιού στη λειτουργία της ίσως είναι η πιο μοναχική και παράλληλα ομαδική τέχνη. Δε χωράνε απόψεις του τύπου της απόλυτης επάρκειας. Ταλαντούχοι αυριανοί συνάδελφοί σου κατάφεραν να εκποιήσουν το σπουδαίο ταλέντο τους, στα καλντερίμια της μικρότητάς τους και έτσι έγιναν οι επιτυχημένοι μέτριοι. Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και επιεικής για τους άλλους, γιατί τις περισσότερες φορές το χάϊδεμά σου είναι υπεύθυνο για τα λάθη των άλλων. Πρέπει να ξέρεις πως ο καθένας πάνω στην πρόβα και τη σκηνή θέλει τους δικούς του χρόνους να ωριμάσει, αν δεν το λάβεις σοβαρά υπόψη σου αυτό θα έρθει η στιγμή που ο τωρινός ανώριμος στην αυριανή πρόβα-παράσταση θα είναι ωριμότερος από σένα γιατί αυτός έψαχνε, έκανε τις σωστές επιλογές, απέρριπτε, ενώ εσύ είχες ξαπλώσει πάνω στις ευκολίες σου και το εγώ σου. Να αγωνιάς σε όλη σου την καριέρα να κατακτήσεις την εμπιστοσύνη και την καταξίωση ανάμεσα στους συναδέλφους σου, γιατί μόνον τότε αληθινά, θα αποτελέσεις μέλος της ΜΕΓΑΛΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ. Τα καμαρίνια όσο μικρόψυχα κι αν είναι -γιατί είναι- ξέρουν να υποκλίνονται στους άξιους της σκηνής.
-Είσαι αθλητής, αλλά πάντα να επιλέγεις δρόμους μεγάλων αποστάσεων, να έχεις το ρυθμό σου σ' αυτό το μαραθώνιο που διάλεξες, θα δεις να σε προσπερνάνε, μην απογοητευθείς, απλώς αυτοί βιάζονται, δεν ξέρουν να χειριστούν τις αποστάσεις, δε σκέφθηκαν τις ανηφόρες. Εσύ θα προχωράς αδιάκοπα, αυτοί θα έχουν εγκαταλείψει. Μην επαναπαυθείς σ' αυτή τη νίκη σου, γιατί μια ήττα πάντα σε κάθε σου βήμα καραδοκεί.
-Μάθε πως η σοφία στη δουλειά σου, θα είναι το άθροισμα των λαθών σου. Πρόσεχε να είσαι διαθέσιμος … παρθένος στην αντιμετώπιση του ρόλου σου, να ερμηνεύεις τα έργα και τους ρόλους όχι ξεκινώντας με το δέος της μυθολογίας τους, αλλά πάντα με σεβασμό στην αλήθεια του έργου και του ρόλου, αλλιώς κινδυνεύεις να γίνεις μια σκέτη πόζα. Ψάχνε το ρόλο σου, από που έρχεται και τι ζητάει, προτού εμφανιστεί στη σκηνή, στη δράση κι αν αυτό δε δηλώνεται στο έργο, οφείλεις να δημιουργήσεις τη δική σου αλήθεια, γιατί αυτό που πρωταγωνιστεί στη σκηνή είναι αυτό που έχει συμβεί εκτός σκηνής.
-Μάθε να είσαι θρήσκος και ιερόσυλος μαζί. Στην τέχνη πρέπει να διακινδυνεύεις, γιατί είναι χρησιμότερο ένα ''ενδιαφέρον λάθος'' από ένα ''αδιάφορο σωστό''. Άμα αισθανθείς πως είσαι επαρκής δύο τινά συμβαίνουν. Ή έχεις αποθάνει ή είσαι ύποπτος. Φίλε, ένας ρόλος μοιάζει με μία ωραία γυναίκα στις ιδιαίτερες στιγμές της. Ε, μη μας τον αποκαλύψεις το ρόλο από την αρχή-σιγά-σιγά, χτίζε αυτό που πρόκειται να συμβεί, κράτα μας ελπίζοντας πως υπάρχει κάτι ακόμα. Δώσε μας την ελπίδα, την ψευδαίσθηση, πως αυτό που γίνεται επί σκηνής, είναι από κοινού παιχνίδι.
-Η σπουδαία στιγμή του ηθοποιού δεν καταγράφεται, μοιάζει με μία πανέμορφη πεταλούδα, που καίγεται την ώρα που κάνει το πρώτο θριαμβευτικό της πέταγμα. Πολλές σπουδαίες στιγμές σου, ακόμα και στην πρόβα δε θα μπορέσεις να τις επαναλάβεις. Στην παράσταση μην προσπαθήσεις γιατί το αποτέλεσμα θα μοιάζει με αντίγραφο, που το ακριβό πρωτότυπο χάθηκε. Κοίταξε να βρεις καινούριους τρόπους, να πιάσεις την αλήθεια της στιγμής. Μην επιτρέψεις σε κανένα να σου επισημαίνει πόσο σπουδαία είπες μια φράση, γιατί σίγουρα όταν θα φθάσει η στιγμή στην επόμενη παράσταση, θα αγωνιάς να επαναλάβεις τον υποκριτικό σου άθλο. Η τέχνη, φίλε μου, μοιάζει με ένα ξεφούσκωτο τόπι, που καλείσαι συνεχώς με το χέρι σου να καλύψεις μία λακκούβα του αλλά μόλις το πετυχαίνεις, διαπιστώνεις ότι στην άλλη μεριά δημιουργήθηκε μια άλλη. Μην ανησυχείς που είσαι ντροπαλός, οι ντροπαλοί ανήκουν στην τέχνη, γιατί είναι υπεύθυνοι, γιατί δε θέλουν να εκθέσουν κάτι, που δεν είναι τόσο σίγουροι. Παντού μέσα τους υπάρχει ένα δημιουργικό εγώ.
-Η τέχνη είναι ανιχνευτής, πάει μπροστά και οι φωτισμένες ηγεσίες ακολουθούν.
-Η τέχνη διαμορφώνει ''πολίτες'' που μπορούν να επιλέγουν τους καλύτερους. Δεν πρέπει να συμπολιτεύεται με κόμματα και εξουσίες. Ο δρόμος της είναι μοναχικός-δημιουργικός. Ο ηθοποιός δεν μπορεί να ζει μέσα σε μία γυάλα. Τα παραθύρια του πρέπει να είναι ορθάνοιχτα στον κόσμο -στην κοινωνία, να πληροφορείται. Πρέπει να πιστεύει πως δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο, γιατί το ιδιαίτερο είναι αυτό που βρίσκεται γύρω του, η ζωή, το βρεγμένο χώμα, τα φύλλα στο δρόμο, το χνώτισμα στα τζάμια, ο ίσκιος μας. Η τέχνη του ηθοποιού δεν πρέπει να έχει τίποτα το δεδομένο, η πρώτη αλήθεια κρύβει μία δεύτερη και δεύτερη μία τρίτη και η τέταρτη σε οδηγεί στην πρώτη. Η γοητεία του παραλόγου στο θέατρο, κρύβει το απολύτως λογικό, άλλωστε και η ίδια μας η ζωή δεν είναι άθροισμα από παράλογες συμπεριφορές; Ο έρωτας - το μίσος - ο θάνατος.
-Η κάθε παράστασή σου πρέπει να κρύβει ένα ξεχωριστό ταξίδι, που ξέρεις, έχεις διαβάσει τους χάρτες σου αλλά δεν πρέπει να ξεχάσεις στη διαδρομή σου, να τους πετάξεις μαζί με τις πυξίδες σου και να κρατήσεις μόνο για οδηγό και συντροφιά σου τα άστρα, τους ανέμους που θα συναντήσεις. Τότε θα είσαι δημιουργικός, πειθαρχημένος, απρόβλεπτος. Οι θεατές σου σε κάθε παράσταση είναι άλλοι, έχουν άλλα σχήματα, φιγούρες και ψυχή. Με αυτούς θα συνταξιδέψεις. Η ανάσα τους, το τρίξιμο της πολυθρόνας, ο βήχας τους, η σιωπή τους, ο αγκώνας του ενός πάνω στον άλλο. Αυτό το εκκλησίασμα θα προσπαθήσεις να κατακτήσεις. Υπάρχει πάρε-δώσε και αυτό θα κάνει ενδιαφέρον το άγνωστο και επικίνδυνο ταξίδι της παράστασής σου.
-Να εμπιστεύεσαι περισσότερο το όνειρο παρά τη φαντασία.
Το όνειρο κρύβει αλήθεια.
Η φαντασία τη μίμηση.
Αυτό που ανακαλύπτεις τώρα προϋπήρχε και θα υπάρχει…”
Γιώργος Μιχαλακόπουλος
10-2-2016

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Γράφει η Μαγδαληνή Αρτεμισία.


    Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι που το έλεγαν Αγάπη. Ζούσε σε ένα μικρό παλάτι σε μια μακρινή χώρα. Ο πατέρας της ήταν ένας σεβάσμιος γέροντας όπου βασίλευε με δικαιοσύνη και πυγμή. Είχε και μια μεγαλύτερη αδελφή που την ονόμαζαν Αδιαφορία.  Ο Βασιλιάς ήθελε να παντρέψει την μεγάλη του κόρη καθώς έπρεπε να υπάρξει αντικαταστάτης του θρόνου.
   Έτσι διοργάνωσε μια βραδιά χορού στο παλάτι και κάλεσε πριγκιπόπουλα απ ’όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Η Αδιαφορία ήταν μια πανέμορφη κοπέλα που θάμπωνε κάθε έναν που συναντούσε και μάγευε κάθε νέο με την άψογη συμπεριφορά της. Τη βραδιά του χορού, καθόταν με απόμακρο ύφος (Σα να μην είχε κέφι και όρεξη).
    Τότες ήταν που το παλάτι ήταν ήδη γεμάτο απο κόσμο, χρώματα, μουσική και χορό. Την πλησίαζαν παληκάρια με σκοπό να απολαύσουν την παρέα της, αλλά εκείνη αρνιόταν επιδειχτικά. Κάπου στα μέσα της γιορτής, εμφανίστηκε ένα όμορφο πριγκιπόπουλο, άγνωστο ως φάνηκε. Τα μάτια της έλαμψαν και τον κάλεσε να καθίσει δίπλα της. Ο πατέρας της ικανοποιημένος απο αυτό που είδε, διέταξε να γεμίσουν το τραπέζι με όλα τα καλούδια που υπήρχαν στο παλάτι. Δίπλα απο τον βασιλιά καθόταν, πάντα χαμογελαστή και ευχάριστη, η Αγάπη.
   Ήταν πολύ κοινωνική και πρόσχαρη. Κανείς δεν την πρόσεχε με την πρώτη ματιά, όμως όταν κάποιος τη γνώριζε καλύτερα, την ακολουθούσε για πάντα. Είχε πολλούς φίλους και δεν έφευγε σχεδόν ποτέ η χαρά απο το πρόσωπο της. Ο γοητευτικός νέος, μαγεύτηκε απο την ομορφιά της Αδιαφορίας και έμεινε να την κοιτά πλανεμένος όλο το βράδυ. Εκείνη έδειξε να ανταποκρίνεται αρχικά και δε σταμάτησαν να συζητούν ούτε στιγμή.
    Έρωτας ήταν το όνομα του και ξεχώριζε απ’ όλους τους νέους που υπήρχαν πάνω στη γη. Η φήμη του ήταν μεγάλη καθώς και ήταν ο περιζήτητος εραστής και σύζυγος.  Ενθουσιάστηκε με τη νέα του γνωριμία και βρισκόταν για καιρό μαζί της. Εκείνη μέσα σε δύο μήνες περίπου, έχασε κάθε ίχνος ενδιαφέροντος και ο Έρωτας έπεσε σε μεγάλη μελαγχολία. Πήγαινε κάθε πρωί να την δει όμως εκείνη, τον απέφευγε με ένα σωρό δικαιολογίες.
    Ένα απόγευμα μπήκε στην αυλή και κάθισε λυπημένος κάτω απο ένα δέντρο, κοιτάζοντας στο παραθύρι της κάμαρας της, προσπαθώντας να τη δει.  Εκείνη την ώρα έτυχε να περνάει από κει, η Αγάπη. Τον κοίταξε και πόνεσε η καρδιά της, καθώς τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα.
  -Τι σε απασχολεί  Έρωτα;
  -Η αδελφή σου με αποφεύγει και τούτο είναι που με πληγώνει.
 -Μη στεναχωριέσαι νέε μου, έτσι γεννήθηκε εκείνη. Αφού πολλές φορές νομίζω πως την γέννησε η Βασίλισσα του παγετού και όχι η μητέρα μας.
   Ο πρίγκιπας σήκωσε τα μάτια του και την κοίταξε. “Μα πως δεν την είχα προσέξει πιο νωρίς” σκέφτηκε. Αμέσως τα δάκρυα χάθηκαν, όπως χάθηκαν και οι άσχημες σκέψεις του μες τα κατακόκκινα μαλλιά της πρόσχαρης κοπέλας.
  - Δεν με πειράζει αυτό, μα το ότι μου έδωσε την ελπίδα της αρεσκείας της κι ύστερα αποτραβήχτηκε.
  - Μην τα σκέπτεσαι αυτά τώρα, σίγουρα θα βρεθεί κάποια που να σου ταιριάζει Έρωτα.
 - Τα λόγια σου, απάλυναν τον πόνο μου, και βάλανε χαρά στη θέση του. Πως είναι το όνομά σου, θύμισε μου.
 - Αγάπη με φωνάζουν…
   Καθώς συζητούσαν η καρδιά του άρχισε να σκιρτά και να φτερουγίζει, όπως ποτέ άλλοτε. Ξέχασε μονομιάς την αδελφή της.  Ερωτεύτηκε τη γλυκιά κοπέλα που μιλούσε αγγίζοντας την καρδιά του και αποφάσισε να την παντρευτεί. Η Αγάπη τον νοιαζόταν και της άρεσε πολύ. Ήταν ορμητικός σαν χείμαρρος και γλυκός σαν το νέκταρ. Καθόλου λογικός όπως διαπίστωσε στην πορεία, αλλα κατάφερνε να τον φέρνει στα νερά τους.
    Τελικά παντρεύτηκαν οι δύο νέοι και έκαναν ένα κοριτσάκι, την Αρμονία και το διάδοχο του θρόνου, τον Σεβασμό. Ο βασιλιάς χαρούμενος με την έκβαση της επιθυμίας του, δώρισε την περιουσία του στην Αγάπη και τον Έρωτα.
    Η Αδιαφορία, έφυγε μόνη της απο τη ζωή…
   Φημίζεται ότι το πνεύμα της στοιχειώνει τους ανθρώπους που έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και τους κάνει παρέα ζώντας μίζερα και αποστασιοποιημένα απο κάθε ψυχική ευτυχία…

Μαγδαληνή Αρτεμισία
 
Μου αρέσει η απλότητα και η ειλικρίνεια. Σε γενικά πλαίσια είμαι αυθόρμητη και βαθειά συναισθηματική...
Αφήνω τα γραπτά μου να μιλήσουν ... Έχουν τόσα να πουν, που πραγματικά δεν έχει σημασία απο
ποιόν γράφονται μα το τί πραγματικά έχουν να προσφέρουν.. Και όταν προσφέρεται Τροφή για
Σκέψη, είναι ό,τι πιο εποικοδομητικό και θετικό  μπορεί να δοθεί στον κάθε αναγνώστη.

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017